Εγκωμιαστική κριτική για το καινούριο μυθιστόρημα, "ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ" του "δικού μας" Πέτρου Αργυρίου από το αξιόλογο ανεξάρτηρτο blog ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

                                   

«Το σημάδι».

Έτσι επιγράφει το καινούργιο του μυθιστόρημα οΠέτρος Αργυρίου. Ένα βιβλίο που αξίζει τον κόπο να διαβαστεί, και να ξαναδιαβαστεί, γιατί πίσω απ’ την ιστορία των πρωταγωνιστών του – που και αυτή καθεαυτή ως σύλληψη είναι πολύ ενδιαφέρουσα- μας εισάγει μ’ ένα πανέμορφο λογοτεχνικό τρόπο στα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας. Ο συγγραφέας διηγήται την ιστορία ενός ανθρώπου- του σύγχρονου ανθρώπου- που δεν έχει φωνή, που είναι μουγγός και θέλει να μιλήσει, ν’ ακούσει την φωνή του, να βγεί απ’ την θλίψη που γεννάει η μοναξιά, να επικοινωνήσει, ν’ ακούσει και να τον ακούσουν.

Να πώς το γράφει ο ίδιος:

…..«Μα τη μεγαλύτερη ανάγκη μου δεν την άκουσε ποτέ κάνεις.Κι ανάγκη μου ήταν να με ακούσουν. Δε θα μάθαινα ποτέ πώς είναι η φωνή μου. Το μόνο που άκουγα από μένα ήταν η ηχώ των σκέψεων μου που στοιβάζονταν συνθλίβοντας με το συσωρευμένο βάρος τους την ελπίδα να επικοινωνήσω. Παντού γύρω μου ήχοι, φωνές μουσικές. Κι εγώ ένα όργανο σπασμένο που ήχο δεν μπορούσε να βγάλει»…..

Μεσα απ’ την αλληγορική μυθοπλασία του ο συγγραφέας μας καλεί να ξαναδούμε τον κόσμο που έχουμε φτιάξει, να ξαναδούμε τις ζωές μας, τις αυταπάτες μας, «τα μεγάλα ψέματα», που υπηρετούμε, ν’ ανακαλύψουμε την αλήθεια.

……«Μα οι βάρβαροι δεν άκουγαν τι τους έλεγαν τα Αυτόματα. Ήταν πολύ απασχολημένοι με το φανταστικό κόσμο τους που κουβαλούσαν στα κεφάλια τους, για να ασχοληθούν με τη ροή των πραγμάτων με την Αλήθεια, πάντα ρευστή και πάντα διαφορετική από ότι νόμιζαν. Ο τεχνητός τους κόσμος δεν φυλάκιζε μονάχα τα κορμιά τους. Όχι. Είχαν καταφέρει να φυλακίσουν τα μυαλά και τις ψυχές τους σε ιδιοκατασκευές, αιώνιοι υπηρέτες των μεγάλων Ψεμάτων»….

Είναι τύχη ότι υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Πέτρο Αργυρίου, που σ’ αυτή την εποχή, την εποχή του ευτελούς, πασχίζουν να μιλήσουν, να γράψουν, να κάνουν τέχνη κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες. Είμαι σίγουρος ότι δεν μιλούν σε ώτα μη ακουόντων. Μπορεί να είναι βασανιστικός ο δρόμος αλλά αξίζει τον κόπο.

Ο συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου του μας δίνει μια υπόσχεση που την κρατάμε:

«Με λένε Ριτσαρντ Μαν. Γεννήθηκα μουγγός. Για χρόνια ήμουν ανώνυμος. Για χρόνια οι άνθρωποι χάραζαν το σημάδι τους πάνω μου σαν να ’μουν φλοιός δέντρου. Μα το πιο ανεξίτηλο σημάδι του κόσμου είναι η γραφή. Και αυτήν θα υπηρετώ . Μέχρι την τελευταία μου πνοή.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Anima

«Το σημάδι», μπορείτε πλέον να τα παραγγείλετε στα βιβλιοπωλεία:
«Λεμόνι» Ηρακλειδών 22 Θησείο τηλ. :210 3451390
«Αριστοτέλης» Πανεπιστημίου 34 Αθήνα τηλ. : 210 3625026
«Επιλογές» Εθνικής Αντίστασης 9 Παλλήνη τηλ.: 210 6668194
«Ανθρακίδης» Κώστα Βάρναλη 24 Νέα Ιωνία τηλ.: 210 2797388

Το εξώφυλλο απο το νέο digital Audiobook του Studio Amid

Σύντομα στη διάθεσή σας για να το κατεβάσετε στον υπολογιστή, να το αποθηκεύεσετε στο Ipad, το tablet, το κινητό σας ή να το εγγράψετε σε CD

Η εικονογράφηση βασίστηκε σε έναν πίνακα του Μιχάλη Αβραμίδη.
Το layout  by B4D 

Τι μπορείτε να κατεβάσετε ελεύθερα

Συνδεθείτε και κατεβάστε ελέυθερα από το www.studioamid.gr

Διηγήματα

Ηχητικά Ντοκουμέντα

και Τραγούδια που εμπεριέχονται στα Audiobooks μας,που δημιουργούμε για εσάς 

1. Το "Πεφτάστερο"  από το υπό έκδοση  Audio book 

''Πρόσωπα Ζώα Πράματα΄΄

του Πέτρου Αργυρίου. 

Θα κυκλοφορήσει Φθινόπωρο του 2014 σε Digital Audiobook for downloading, από τις ηχητικές εκδόσεις Studio Amid

Διάρκεια 10΄
Αφηγείται ο συγγραφέας
‘’Σχόλια΄΄ στο πιάνο και Μίξη Ήχου: Μιχάλης Αβραμίδης

 Ένα διήγημα από την συλλογή ''ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΩΑ ΠΡΑΜΑΤΑ΄΄, του Πέτρου Αργυρίου, που βρίσκεται στο στάδιο τελικής επεξεργασίας.
 Κεντρικός ΄΄ήρωας΄΄ ένας μικρός, τρυφερός  μετεωρίτης που έπεσε κατά λάθος  στη γη.
Αιφνιδίασε και αιφνιδιάστηκε με όσα είδε και με όσα τραγικά, προκάλεσε.
Το ''ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΟ" είναι στη διάθεση σας.

Συντελεστές
Συγγραφέας-Αφηγητής: Πέτρος Αργυρίου
Μουσικά "σχόλια" και Μίξη Ήχου: Μιχάλης Αβραμίδης
Ηχογράφηση: Dtv Production-Θεσσαλονίκη
Μοντάζ αφήγησης: Ηλίας Φολτόπουλος
Σχεδιασμός παραγωγής: Νατάσα Μποζίνη
Ανάγνωση κειμένων: Σωτηρία Κολόζου, Νατάσα Μποζίνη
Παραγωγή, Κεντρική Διάθεση:Studio Amid

2. ''Ο  Σωσμός της Καβάλλας΄΄ από το υπό έκδοση Audio Book:
Ντοκουμέντα από τα Μέτωπα 1

της Νατάσας Μποζίνη

Μια σειρά ανέκδοτων επιστολών και ντοκουμέντων από τα πολεμικά μέτωπα των Βαλκανικών, του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου της Μικρασιατικής Εκστρατείας και του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου

Θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2014

΄΄Ο  Σωσμός της Καβάλλας΄΄ είναι ένα κείμενο του πολεμικού αναταποκριτή και Δίοπα στο θωρηκτό Αβέρωφ, Κωνσταντίνου Φαλτάϊτς, που αναφέρεται στην απελευθέρωση της πόλης στις 21-Ιουνίου του 1913.
Το απευθύνει στις νέες γενιές μεταφέροντας το συναιθηματικό φορτίο και τον ενθουσιασμό όσψν έζησαν, αυτή την ιστορική στιγμή.

Έχει διάρκεια 10΄
Αφηγείται ο Συγγραφέας και Ζωγράφος.; Δημήτρης Μανίνης

3. Το τραγούδι ΄΄Ο Δρόμος του Φεγγαριού΄΄ από το ομώνυμο ηχητικό μας βιβλίο του Όμηρου Αβραμίδη: με αφηγητή τον ίδιο. 

Ερμηνεύει: η Φωτεινή Δάρρα.
Στίχοι: Γιώργος Κορδέλλας
Μουσική: Μιχάλης Αβραμίδης
Ανάγνωση αποσπάσματος: Νατάσα Μποζίνη

Εμπεριέχεται σε ανάλυση audio στην διπλή κασετίνα με 2cd που περιλαμβάνει το μυθιστόρημα και πολλά extras. Συνολική διάρκεια 6.40΄

4. Το τραγούδι: Οι Πειρατές από το παιδικό Audio-cd 
Τομ Σόγιερ

Το Audiobook ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΩΑ ΠΡΑΜΑΤΑ

Η συλλογή διηγημάτων του Πέτρου Αργυρίου Πρόσωπα Ζώα Πράματα είναι το νέο ηχητικό βιβλίο της Studio Amid και θα κυκλοφορήσει, σε ψηφιακή μορφή τον Ιούνιο του 2014

ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΩΑ ΠΡΑΜΑΤΑ
 

Μην ξεχνάς να βλέπεις τον ουρανό. Το να κοιτάς ψηλά σε κάνει άνθρωπο.

Μην ξεχνάς να κάνεις ευχή κάθε φορά που βλέπεις να πέφτει ένα αστέρι να πέφτει.

Μην ξεχνάς να εύχεσαι πάντα για το καλό.
Μην ξεχνάς να ευλογείς τη θάλασσα, αυτή που μας ευλόγησε με τη ζωή.

Να λιώνεις από το άγγιγμα της αγάπης σαν να ήσουν βρέφος.

Να ερωτεύεσαι σε πείσμα των καιρών σαν να είσαι έφηβος.

Μην ξεχνάς στα πιστεύω σου να είσαι βράχος αλλά και πάντα να τα εξετάζεις σαν να ήσουν επιστήμονας.

Να τιμάς τους ήρωες σου σαν να είσαι ένας από αυτούς.

Μην ξεχνάς να ζεις τη στιγμή. Είναι το μόνο που έχεις πραγματικά.

Μην ξεχνάς πως ποτέ δεν είσαι μόνος.
Μην ξεχνάς πως η ψυχή είναι μια και συμπαντική και πως διατρέχει πρόσωπα, ζώα και πράγματα.

Αλλά είναι μόνο τα πρόσωπα που μπορούν να την χάσουν.

Μην ξεχνάς να μην πλανιέσαι από την ύλη. Να μην σε ξεγελάει το περιτύλιγμα όσο όμορφο και αν αυτό φαντάζει.

Μην ξεχνάς να σπας τις αλυσίδες σου.

Μην ξεχνάς να σώζεις κάθε μέρα την ψυχή σου. Να ανοίγεις τις πόρτες σου μέσα λεύτερη να φτερουγίζει. 

Η συλλογή πρόσωπα, ζώα και πράγματα του ανατρεπτικού συγγραφέα Πέτρου Αργυρίου μας επιστρέφει με φόρα στους γενέθλιους τόπους μας. Τους τόπους της ψυχής και της αίσθησης.
Όλα αυτά που θαρρούμε πως χάσαμε μέσα στην τρέλα των καιρών βρίσκονται εκεί, απείραχτα από το χρόνο και μας περιμένουν.

 Πρόσωπα ζώα και πράγματα. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι ατρόμητα να τα επικαλεστούμε.

Διαβάστε το εισαγωγικό διήγημα από τα ΄΄ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΩΑ ΠΡΑΜΑΤΑ΄΄

Ο ιστορικός ενός μέλλοντος χωρίς συγγραφείς
                                                                                
                                                                                                 Του Πέτρου Αργυρίου 

Συγχωρέστε με που έχω το θράσος να σας μιλάω από το μέλλον. Με κάποιον πρέπει να μοιραστώ τα προβλήματά μου. Βλέπετε οι σύγχρονοι άνθρωποι μεταθέτουν πάντα τα προβλήματα του παρόντος στο μέλλον ενώ ξεχνούν να διδάσκονται από τα προβλήματα του παρελθόντος.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω μια εικόνα από το μακρινό μέλλον σας. Εικόνες από το παρόν μου. Νομίζω θα το βρείτε εξαιρετικά ελπιδοφόρο. 

Η ανθρωπότητα βλέπετε έχει προοδεύσει. Έχει  ξεπεράσει τους πολέμους, τα φύλα και τις φυλές, τη βενζίνα και το πλαστικό.

Οι δρόμοι του σύμπαντος έχουν ανοίξει διάπλατα.

Μπορείς να συμμετέχεις στο μαραθώνιο πατινάζ που διοργανώνεται κάθε χρόνο στα απέραντα παγοδρόμια του πλανήτη Χαουμέια, τον πλανήτη νάνο πέρα από τον Ποσειδώνα. Να κάνεις καταδύσεις στον υδάτινο πυρήνα του πλανήτη Gj 1214b στον κοντινό Οφιούχο, Μπορείς ακόμη ακόμη να μπεις σε μια σκουληκότρυπα, μια διώρυγα χωροχρόνου και να κάνεις γιόγκα δίπλα στις υπέροχες δίδυμες μαύρες τρύπες στο κέντρο του σπιροειδούς γαλαξία NGC 3393, να νιώθεις το χρόνο να επιβραδύνεται τόσο που να μπορείς να ακούς τις σκέψεις σου πριν ακόμη τις σκεφτείς.

Τίποτα δεν είναι πλέον αδύνατο.
Αλλά κάποια πράματα παραμένουν άλυτα. 

Γιατί παρ’ όλες τις απεριόριστες δυνατότητες οι άνθρωποι χάνουν κάποια στιγμή τη θέληση τους για ζωή. Μπορεί να είναι στα τριακόσια τους χρόνια, ή στα 500 τους. Δυστυχώς, συχνά σε πολλούς από εμάς κάποτε συμβαίνει.

Χάνουμε τον ενθουσιασμό μας. Τη συγκίνησή μας. Κάτι μας λείπει.

 Κάτι απλό.

Ίσως ένα απλό βιβλίο.

Βλέπετε, εμείς ‘όπως και τόσοι άλλοι πριν από εμάς τα ξεπεράσαμε τα βιβλία. Έχουμε τηλεπάθεια, έχουμε ασύλληπτες εκπαιδευτικές μεθόδους. Αλλά δεν γράφουμε βιβλία. 

 Θεωρείται ματαιόδοξο κάποιος να επιχειρήσει να γράψει ένα βιβλίο σήμερα. Εγωιστικό.

Πως αλλιώς όμως να περιγράψω στους συγχρόνους μου εσάς, εκείνη τη γενιά ανθρώπων που βρέθηκε ακριβώς στο μεταίχμιο; Τη γενιά που ακόμη ήθελε να ζει για πάντα ενώ εξακολουθούσε να σκοτώνει από αδιαφορία ή από πρόθεση εκατομμύρια άλλους, ανθρώπους και όχι μόνο.

Τη γενιά που έπρεπε να επιβιώσει της μεγαλύτερης απειλής που είχε γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Τον ίδιο της τον εαυτό.

Τη γενιά που από ματαιοδοξία κόντεψε να καταστρέψει τον πλανήτη που επιτρέπει στη ζωή να υπάρχει.

Να περιγράψω εσάς που με ακούτε τώρα.

Εμείς, οι σύγχρονοι άνθρωποι του μέλλοντος οφείλουμε την ύπαρξη μας σε ήρωες και σε αγίους, σε εραστές και σε εξορκιστές, σε γονείς και παιδιά, σε δράκους και δελφίνια της εποχής σας. Σε πρόσωπα, ζώα, πράγματα. 

Είχε πολλούς ήρωες η γενιά σας αλλά δεν τους αντιληφθήκατε ποτέ. Εκατομμύρια ήρωες. Επιτρέψτε μου να σας συστήσω λοιπόν σε 4 από αυτούς που δώσαν όλη τους τη ζωή ή έστω όλη τους την ψυχή τους για σας: Τον Vittorio, τη Maria Santos και το ζεύγος Odone.

Είχε και αγίους η εποχή σας. Tον Αι Δημοσθένη τον Δράκο, τον Αι Γεράσιμο τον εξορκιστή ανάμεσα σε τόσους τόσους άλλους. 

Είχε και ερωτευμένους, σε πείσμα της υλιστικής εποχής σας. Ανάμεσα τους και δύο πιτσιρίκια που σκότωσαν τον καρκίνο που τους σκότωνε.

Είχε και ανθρώπους που ο έρωτας στα χρόνια της υλιστικής τεχνολογίας  τους κατέστρεψε. Και έπρεπε να χτίσουν μόνοι τους τον εαυτό του πετραδάκι πετραδάκι. Όπως ο Στάθης ο Άραγκορν. 

Και οι ήρωες σας δεν ήταν μοναχά άνθρωποι. Υπήρξαν ήρωες όπως ο Σόνικ, το δελφίνι που μας έσωσε από ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.  

Είχε και πράματα που θεωρούσατε άψυχα αλλά ξεχείλιζαν από ψυχή. Ένα βράχο ερωτευμένο με τη θάλασσα. 

Ένα πεφτάστερο λυτρωτή.

Για όλους αυτούς ανάμεσα σε τόσους άλλους που επέτρεψαν σε εμάς τους ανθρώπους του μέλλοντος όχι μόνο να υπάρχουμε αλλά και να συνυπάρχουμε ειρηνικά γράφω αυτό το βιβλίο.

Ένα βιβλίο που ελπίζω να κάνει τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι η ζωή είναι ένα δώρο τόσο πολύτιμο που είναι ύβρις να μας κουράζει.


Που θα μας κάνει να καταλάβουμε ότι ποτέ δεν πρέπει να χάσουμε τη μοναδική απληστία που δε βλάπτει σοβαρά την υγεία τη δικιά μας, των άλλων, του πλανήτη και του σύμπαντος: την απληστία για τον έρωτα, την ομορφιά, τη γνώση και τα ταξίδια της ψυχής.

Ένα βιβλίο για πρόσωπα, ζώα και πράματα. 

Howard Zinn endorses Petros Arguriou

The late Howard Zinn, an important 20th century figure, endorses Petros' work in a e-mail dated June 21 2009:

Dear Peter:

   I finally got around to reading your manuscript, and I must say I am very impressed. with the   substance of what you say, and also the way you write.  You  present a very thoughtful, indeed profound analysis of our present situation, of this time in history, of "the cult of corrporatism" and esecially of pharmaceutical comporations. You research on  the "bird flu " is mind-opening .and you connect evrything with the monstrous threat of  biological warfare   .

Thanks for lettting me read this.  I certainly admie  your writing style, which is lively and compelling.

Howard

   

Αποκαλυπτική συνέντευξη του Πέτρου Αργυρίου στο synenteuxis.gr

(Για όσους θέλουν να εξοικειωθούν με τις αναλύσεις μου, η συνέντευξη μου στο synenteuxis.gr και την Ανδριάνα Τουρνά αποτελεί μια έξοχη σύνοψη τους)

                                      Συνέντευξη του Πέτρου Αργυρίου στην Ανδριάνα Τουρνά

" ... Και οι πολιτικοί, οι εκπρόσωποι των ολιγαρχιών λένε, ναι μα φυσικά, περάστε, κάψτε, γαμήστε, πάρτε ότι θέλετε εκτός από την περιουσία του τάδε και του δείνα γιατί όπως και να το κανουμε, αυτοί κάνουν τα κουμάντα σε αυτή τη χώρα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που επί τουρκοκρατίας λέγανε μα δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Και που θα βρείτε στήριξη σε ένα αυτοκρατορικό σύμπαν;

Και τώρα τα ίδια λένε. Και όσες περισσότερες χώρες τα πιστεύουνε, τόσο ποιο ακατάλυτο είναι το επιχείρημα και μεγαλύτερη η σιωπηλή βία και η μεταμφιεσμένη καταστροφή.

Αλλά η ιστορία δεν έχει αδιέξοδα. Όπου τα βρίσκει, τα γκρεμίζει και στο διάβα της εξαφανίζει τους πολιτισμούς που ενστερνίστηκαν τα αδιέξοδα. 

Επιλογή μας είναι το αν θα γράψουμε ιστορία ή το αν θα αφήσουμε την ιστορία να μας γράψει στα παλιά της υποδήματα. Ήδη, έχουμε καθυστερήσει φριχτά..."

 Πηγή: http://synmas.blogspot.gr/2013/11/blog-post_25.html

                                                                                      Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

                                          

1.Σπουδάσατε στην Ιατρική,την οποία,όμως,εγκαταλείψατε λόγω της «αντιουμανιστικής της εξέλιξης».Θα μας εξηγήσετε τί σημαίνει αυτό πρακτικά;

Αφού εστιάσαμε στο πρακτικό κομμάτι, θα περιοριστώ μόνο σε αυτό: Πρακτικά λοιπόν, η ιατρική είναι στις κορυφαίες αιτίες θανάτου παγκοσμίως.

Πρακτικά, η ιατρική είναι ένα μαγαζί μαύρου χρήματος και ένας από τους πιο διογκωμένους τομείς της παγκόσμιας παραοικονομίας. Τα φακελάκια πάνε σύννεφο, ο γιατρός είναι σε πολλά μέρη του κόσμου όχι μόνο υπεράνω της ιατρικής δεοντολογίας αλλά και υπεράνω του νόμου όσον αφορά τις επαγγελματικές του πρακτικές, πολλοί διευθυντές νοσοκομείων πλούτισαν εκτρέποντας δημόσιο χρήμα προς τις φαρμακευτικές και τις εταιρίες ιατρικών υλικών. Πρακτικά, τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας έχουν προ πολλού αλώσει και τους παγκόσμιους οργανισμούς οι οποίοι σαν τον ψεύτη βοσκό φωνάζουν κάθε λίγο ΠΑΝΔΗΜΙΑ όταν ο μεγαλύτερος πανδημικός κίνδυνος είναι η φαρμακοβιομηχανία και οι πρακτικές της που δημιουργούν ανθεκτικά βακτήρια πολύ πιο γρήγορα από ότι δημιουργούν καινούρια φάρμακα. Πρακτικά, εκατοντάδες φάρμακα αποσύρονται κάθε χρόνο αφού έχουν ήδη αποφέρει θανάτους στους ιατρικούς καταναλωτές και κέρδη στους προμηθευτές, στους μεσάζοντες, στους ιατρούς, στα στελέχη και τους μετόχους των εταιριών. Το μήνυμα είναι σαφές: ο θάνατος σας και η αρρώστια σας τα κέρδη μας. Μπορείτε να διαβάσετε για αυτά λεπτομερώς στο βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες». Δεν μιλάμε για ιατρική. Μιλάμε για εμπόριο τρόμου και αρρώστιας.

Θα πεταχτούν οι μεγαλοκαθηγητάδες και θα πουν: μα δες τις στατιστικές. Δες πόσο ανέβηκε το προσδόκιμο ζωής σαν να ήταν θρίαμβος της ιατρικής. Αλλά με εξαίρεση την επείγουσα χειρουργική, τα τεχνολογικά δάνεια και τις υλικοτεχνικές υποδομές όπως πχ τις θερμοκοιτίδες, δεν είναι η ιατρική που ανέβασε το προσδόκιμο ζωής: Είναι η μαζική πρόσβαση σε καθαρό νερό και τροφή, σε στέγη και  θέρμανση. Με άλλα λόγια είναι η υγιεινή και οι πολιτισμικές κατακτήσεις. Και αυτά τα κεκτημένα, στις παρούσες συνθήκες, δυστυχώς αναστρέφονται για όλο και περισσότερους.

 Σπούδασα στην ιατρική και μάλιστα στην Ελλάδα. 200 μπαίναμε με εισαγωγικές 600 βγαίναμε χάρη στις μεταγραφές. Ένας συνδικαλιστής είχε στήσει μαγαζάκι όπου πουλούσε μαθήματα στους επί πτυχίω φοιτητές. Οι φοιτητές, παιδιά 18 και 20 και 24 χρονών σφύριζαν αδιάφορα καθώς κοιτούσαν μόνο τον κώλο τους καθώς οι ορδές των μεταγραφών συνδικαλίζονταν. Όσοι από αυτούς ήταν δε γόνοι καθηγητάδων, πέρναν σειρά για το μεγαλείο.

Άλλοι βάζαν πλώρη για την πολιτική. Θυμάμαι το συμφοιτητή μου τον παραλίγο υπερνομάρχη Κικίλια που εξαργύρωσε την επιτυχία της εθνικής όχι όπως κάναν οι άλλοι πρωταθλητές με μια θέση στα σώματα ασφαλείας, άντε βαριά βαριά στο γραφειοκρατικό δημόσιο αλλά με την είσοδο του στην ιατρική. Βλέπετε, οι γονείς του, μεγαλοκαθηγητές των ΤΕΙ οι ίδιοι, το δασκαλέψαν το παιδί να κοιτάζει ψηλά, πολύ ψηλά. Τώρα που τον έβρισκε το χρόνο, αυτό είναι άλλο θέμα. Εγώ προτείνω πάντως να μετονομαστεί το κυλικείο της σχολής σε Κικιλίο προς τιμήν του. Είναι αρκετά σαφής ο υπαινιγμός μου;

Ο Ιπποκράτειος όρκος έχει γίνει ο όρκος του Υποκριτή. Και συγγνώμη αν αδικώ κάποιους καλούς γιατρούς αλλά μέχρι να μπορέσουν αυτοί να πετάξουν τα παράσιτα από το σώμα της ιατρικής, δεν υπάρχει περίπτωση να το βουλώσω.

Αυτά για τα πρακτικά. Για τα θεωρητικά μπορεί κάποιος να ανατρέξει στο βιβλίο μου «Τι δεν σας λένε οι γιατροί»

2.Μεταξύ άλλων, έχετε γράψει ένα σιβυλλικό, δυστοπικό μυθιστόρημα, τα «Άγρια ζώα της πόλης».Σε ποιο βαθμό αυτό αντικατοπτρίζει την τάξη πραγμάτων που έρχεται;

Η ερώτηση θα ήταν επίκαιρη αν μου την ρωτούσατε το 2004 οπότε και ολοκλήρωσα το εν λόγω μυθιστόρημα. Και αν με ρωτούσατε τότε γιατί έγραψα το βιβλίο η απάντηση θα ήταν μία: για να μην έρθει αυτή η «τάξη» πραγμάτων. Αλλά ποιος θα χαλούσε τα συκώτια του με τα δυσάρεστα τότε; Τώρα πια έχει έρθει η τάξη αυτή πραγμάτων. Και συνεχίζει την  επέλασή της. Ξέρετε, δεν πρόκειται για μια απλή κρίση. Ο δυτικός πολιτισμός απειλείται σύσσωμος, δεν είναι μόνο οι αξίες του που κινδυνεύουν. Αν συνεχίσουν έτσι οι δυτικές ελίτ, διαβλέπω ότι είναι ζήτημα χρόνου ο δυτικός κόσμος να κινεζοποιηθεί. Και δεν το λέω μόνο συμβολικά. Πολιτισμοί ανεβαίνουν και αν δεν αντιμετωπίσουν τους κινδύνους και τις προκλήσεις που και οι ίδιοι δημιουργούν καταρρέουν. Αυτό μας διδάσκει η ιστορία ανάμεσα σε άλλα. Αλλά δε μαθαίνουμε ποτέ. 

3.Ο Γκιμπράν είχε πει ότι ο πόνος είναι το σπάσιμο του οστράκου που περιέχει το μαργαριτάρι της γνώσης. Κατ’ επέκτασιν, ο πόνος, θεωρείτε, μας κάνει πιο ανθρώπινους ή μας απανθρωποποιεί;

Ας ρωτήσουμε πως νιώθει το όστρακο. Όταν το συνθλίβουν για να κλέψουν το μαργαριτάρι από μέσα του και να το κάνουν κολιέ οι κυρίες της αυλής. Ή το τσιτάχ όταν το γδέρνουν για να ζεσταίνει άτριχα θηλαστικά. Σχεδόν  ότι έχουμε σε πλεόνασμα και πολυτέλεια προέρχεται από τον πόνο των  άλλων. Από έναν άλλο κόσμο. Από τον τρίτο κόσμο. Από τον κλεμμένο μόχθο, την κλεμμένη γη και την κλεμμένη αξιοπρέπεια των παιδιών της Αφρικής και των μανάδων Μέσης Ανατολής.

Και φοράμε τον πόνο, επιδεικτικά. Ναι ο πόνος είναι ανθρώπινος. Αλλά έχει ουδό. Αν το όρια ξεπεραστούν τότε γίνεσαι απάνθρωπος. Ή άγιος. Το πρώτο πολύ συνηθέστερα από το δεύτερο.

Ναι ο πόνος είναι μια πανανθρώπινη γλώσσα. Αλλά βλέπετε εσείς πλειοψηφίες που έχουν τη διάθεση να επικοινωνήσουν και να κατανοήσουν; Ο καθένας από εμάς είναι κλεισμένος σε μια φούσκα, μια φαντασιακή, εγωτιστική φούσκα, μια φούσκα φτιαγμένη από κλεμμένα όνειρα, μόχθο και πόνο που επιπλέει σε μια θάλασσα από σκατά. Όσο μεγαλύτερη η φούσκα, όσο πιο πολυτελής και όσο περισσότερο επιπλεύσει, τόσο το καλύτερο για εμάς.

Φτάσαμε σε τόση εξοικείωση με το σφετερισμό που δεν κουνήθηκε φύλο όταν «πολιτικός» μας έκανε την πρόταση κομμάτι των κονδυλίων της ΕΕ για τον τρίτο κόσμο να παροχετευτεί στην Ελλάδα. Τέτοια πρεζάκια είμαστε.

Οι φούσκες σκάνε όμως. Όλες οι φούσκες σκάνε. Σήμερα η δική μας, αύριο των ΗΠΑ κοκ. Και μετά βρίσκεσαι μέσα στη θάλασσα των προβλημάτων που τα δεχόσουν ως αναντίρρητο τρόπο ζωής.

Δεν μαθαίνουμε ποτέ.

   

4.Στο βιβλίο φαίνεται να διατείνεστε ότι η διαστροφή είναι χαραγμένη στο DNA μας. Αληθεύει αυτό; Πώς ορίζετε εσείς τη διαστροφή;

Δεν διατείνομαι κάτι τέτοιο. Πρώτα από όλα ήμουν από τους λίγους που αντιστάθηκα στη δικτατορία του DNA. Από τους λίγους που άσκησα κριτική στο Human Genome Project όταν όλοι το χαιρέτιζαν ως μεγάλο θρίαμβο της ανθρωπότητας. Και μετά ήρθε το Human Epigenome Project και άλλαξε την μεγαλεπήβολα ηλίθια γραμμική εικόνα που είχαμε. Και αυτά μπορείτε να τα διαβάσετε στις «Θανάσιμες Θεραπείες». Δε θα χρησιμοποιούσα ποτέ τη φράση «είναι στο DNA μας, σας, τους».

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην ερώτηση. Στα «Άγρια Ζώα της Πόλης» υπάρχουν δύο είδη «διαστροφής». Η ατομική κάποιων χαρακτήρων η οποία είναι προϊόν μιας αποστέρησης της αγάπης ή ένα φτωχό υποκατάστατο της στα σπλάχνα μιας ανθρωποφάγας κοινωνίας όπου οι συνθήκες της αγάπης δεν είναι δυνατόν να πληρωθούν και αυτό οδηγεί τους χαρακτήρες σε μια  μάταια αναζήτηση όπου αναμειγνύουν την οδύνη με την ηδονή, να μπορέσουν να νιώσουν έστω κάτι σε έναν κόσμο που σε κάνει αναίσθητο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του πιο ανθρώπινου ίσως χαρακτήρα του μυθιστορήματος, της Λένας, της κτηνοβάτριας, μιας γυναίκας που φοράει με επιτηδευμένη αξιοπρέπεια τις πληγές της παλαιότερης συμβίωσης της με ένα μαφιόζο και που ψάχνει στο ντόπερμαν της αυτό που δεν μπορούν και δεν θέλουν να της δώσουν τα ανθρώπινα σερνικά.

Μοιραία, αυτή η διαστροφή, η πιο ανθρώπινη, εκβάλλεται στο σεξ όπου και παίρνει μορφές ακραίου πειραματισμού. Και το σεξ παναθρώπινη γλώσσα είναι αλλά γίνεται και αυτό εμπόριο και μορφή εκμετάλλευσης και δουλεία, άλλοτε «παράνομη» όπως η πορνεία και άλλοτε νόμιμη και θεσμοθετημένη όπως ο γάμος. Στην ουσία, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες του βιβλίου είναι απλά δέκτες και σε κάποιο βαθμό πομποί μιας παγκόσμιας διαστροφής και στρέβλωσης του ανθρώπινου. Διαστροφής και στρέβλωσης που δεν είναι suis generis ή μάλλον σπάνια είναι τέτοια.

Η δεύτερη κατηγορία είναι η οργανωμένη διαστροφή της Αδελφότητας του βιβλίου. Αυτών των καθωσπρέπει κυρίων για τους οποίους η οδύνη των άλλων αποτελεί την ηδονή τους. Γνήσιοι καταστροφιστές και πράκτορες της διαστροφής.  Πάρτε ένα σκοτεινό ιερατείο και διασταυρώστε το με το ΔΝΤ: αν καταλαβαίνετε την αναλογία, αυτό είναι η Αδελφότητα των Οιμωγών, πολύ πιο πραγματική από ότι η καθημερινή φαντασία επιτρέπει να αποδεχτεί . Η οδύνη των άλλων τους δίνει θεϊκή δύναμη.  

Από τη σφαίρα των προσωπικών εμπειριών και αδιεξόδων, τα Άγρια Ζώα της Πόλης το 2004 περνούσαν στη σφαίρα της εξουσίας, του κυνισμού, του σαδισμού και του καταστροφισμού της που επηρεάζει και επιδιώκει να ορίσει και την προσωπική εμπειρία. Αυτό ναι, είναι ύβρις. Είναι διαστροφή. Και είμαστε τα καθημερινά της θύματα και ο πηλός με τον οποίο φτιάχνει αγάλματα σαν να ήταν κάποια θεότητα. Εδώ που τα λέμε, όταν οι άνθρωποι παραχωρούν τα βασικά τους δικαιώματα και ποιότητες για ποταπά ανταλλάγματα, ποιος να κατηγορήσει αυτόν που ασκώντας εξουσία πάνω στους ανθρώπους νιώθει το ανώτερο είδος ζωής στον πλανήτη;  

5.Παρακολουθείτε χρόνια το παρασκήνιο των πολιτικών της δημόσιας υγείας καθώς και των παγκόσμιων σχεδιασμών αναφορικά με αυτή.Πόσο καλά πληροφορημένοι- ή παραπληροφορημένοι- είμαστε σχετικά με αυτή;

Είμαστε πάρα πολύ καλά παραπληροφορημένοι. Αν και δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο ένας άνθρωπος ο οποίος κάνει αντιπροπαγάνδα θα πρέπει να απαντάει σε αυτήν την ερώτηση στον πρώτο πληθυντικό. Πρέπει κάποια στιγμή οι άνθρωποι να καταλάβουν το προφανές. Όταν μιλάμε για πολιτικές δημόσιας υγείας, μιλάμε για πολιτική και όχι για δημόσια υγεία. Και όταν μιλάμε για πολιτική, μιλάμε για τον αγώνα των συμφερόντων των λίγων έναντι στα συμφέροντα των πολλών και την προσπάθεια τους να παρουσιαστούν στην κοινή γνώμη ωσάν τα συμφέροντα των λίγων να είναι τα συμφέροντα των πολλών. Σε ένα πεδίο όπως η δημόσια υγεία όπου στην Ελλάδα δεν υπάρχουν καν «επιστημονικοί δημοσιογράφοι» καθώς με ελάχιστες εξαιρέσεις ο δρόμος της δημοσιογραφίας ήταν λαϊκίστικα ανοιχτός σε κάθε λογής άχρηστο και τα σκυλιά δεμένα και δεν δάγκωναν τα χέρια που τους τάιζαν, μπορώ να αναφέρω χιλιάδες ονόματα που κάναν σοβαρή προπαγάνδα και δύο ονόματα  που κάναν σοβαρή αντιπροπαγάνδα: Τον Κλεάνθη Γρίβα και τον Πέτρο Αργυρίου.

Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, τα παθήματα άρχισαν να γίνονται μαθήματα μέσω ενός από τους βασικούς μηχανισμούς της προπαγάνδας: Της επανάληψης μέχρι τελικής πτώσης. Έτσι πολύ κόσμος δεν πήγε να κάνει τα Fast Track εμβόλια κατά των αυθαίρετα ανακηρυγμένων επιδημιών των νέων γριπών όχι επειδή «ήξερε» ή επειδή «πληροφορήθηκε» αλλά επειδή άρχισε να καταλαβαίνει το παιχνίδι. Παρά ταύτα, η προπαγάνδα γύρω από τη δημόσια υγεία που επιβάλει τα ιδιωτικά συμφέροντα εις βάρος της δημόσιας υγείας, συνεχίζει αμείωτα σε πολλά πεδία ενώ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού παραμένει ανατριχιαστικά ανυποψίαστο. Ακόμη και όταν η διάψευση της προπαγάνδας έρχεται από επίσημα χείλη, η διάψευση αποκρύπτεται από τα μήντια. Το ξέρατε πχ ότι το 2008 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε λήξασα την ετεροφυλοφιλική πανδημία του AIDS; Ή ότι το 2009 ο γερμανός επικεφαλής του Συμβουλίου της Ευρώπης Wolgang Wodarg δήλωνε επίμονα πως οι γρίπες των πουλερικών και των χοίρων ήταν από τα μεγαλύτερα ιατρικά σκάνδαλα του 21^ου αιώνα; Και πως το ακόλουθο πόρισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης κατάγραψε αδιαφάνεια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και διαπλοκή αξιωματούχων του με φαρμακευτικά συμφέροντα;

Τα κάναν αυτά πρωτοσέλιδα οι εφημερίδες; Πρώτα θέματα στις ειδήσεις που μέρα νύχτα για μήνες μας κάναν πλύση εγκεφάλου με τις γρίπες; «Τόση αθωότητα στις μέρες μας;» όπως είπε και ο Πουλικάκος στον Πρετεντέρη. 

6. «Παρά φύσιν» ονομάζεται το απόσταγμα της τελευταίας σας έρευνας,η οποία ολοκληρώθηκε πέρυσι το καλοκαίρι.Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι’ αυτό; 

Ναι, να μιλήσω. Για τους κινδύνους στο τραπέζι σας, για τα διατροφικά σκάνδαλα που το άνοιγμα των ευρωπαϊκών συνόρων ευνοούν. Για τα σκαθάρια σε βρεφικές σκόνες γάλακτος, τη ροζ γλίτσα στο μπέργκερ, το σκάνδαλο του αλογίσιου γάλακτος, την Coca Cola που ξεκίνησε ως κοκαϊνούχο κράσι μέχρι που απαγορεύτηκε το κρασί, για το χάπι αδυνατίσματος που σκότωσε όχι τη δίαιτα ούτε το πάχος αλλά αυτούς που το παίρναν σε μια από τις μεγαλύτερες ιατρογενείς τραγωδίες για την οποία εντό στο Ελλάντα δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτε, για τα εκρηκτικά καρπούζια, για τον καρκίνο που κολλάει με τα γλωσσόφιλα, για τα μεταλλαγμένα και τον πόλεμο που οι εταιρίες τους διεξάγουν απέναντι σε ολόκληρα κράτη, για τα μεταληγμένα και τους διατροφικούς καταναλωτικούς πειραματισμούς στην  Ελλάδα, για τον τόνο που είναι πλακολεπιδόψαρο, για τη μόδα των ακρωτηριασμών βυζιών, τι να πρωτοπώ;

Θα πω μονάχα ότι δεν βρίσκω εκδότη. Φυσικό θα μου πείτε. Αφού υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες κότες που αγοράζουν ακόμη και μέσα στην κρίση Μαντά και Διβάνη, όσοι μεγαλοεκδότες επιβιώνουν της κρίσης καθώς οι μικρομεσαίοι τα τίναξαν τα πέταλα, θα προσαρμοστούν στην «αγορά» και θα συνεχίσουν να πουλάνε αυτά που μάθαν στους καταναλωτές γραφής να αγοράζουν.   Δεν είναι απλά τέλειο; Να πεθαίνεις οικονομικά, νοητικά, συναισθηματικά, αισθητικά, σεξουαλικά λόγω της βλακείας των άλλων θέλοντας και μη καθώς είσαι συνδεδεμένος μαζί τους και οι εκμεταλλευτές της βλακείας να πλουτίζουν και να δυναμώνουν μη αντιστρεπτά;

Παρακαλώ όποιον αναγνώστη έχει στέρεα ιδέα για άλλο αποτελεσματικό μοντέλο έκδοσης να με διαφωτίσει. Ειλικρινά. Μας είναι απαραίτητο. 

7.Μια ματιά στην πρόσφατη πολιτική επικαιρότητα τώρα.Πριν λίγες μέρες έγινε η ανάληψη της ευθύνης για τη δολοφονική επίθεση εναντίον των μελών της Χρυσής Αυγής Γ.Φουντούλη,Μ.Καπελώνη από τις Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Ομάδες.Πολλοί έσπευσαν να κάνουν λόγο για πλαστή προκήρυξη.Ποια είναι η γνώμη σας επ’ αυτού;

Συνομιλώντας προ ημερών με έναν από τους καλύτερους Έλληνες αναλυτές, τον Ιωάννη Μιχαλέτο, καταλήξαμε στο ότι είχαμε ανεξάρτητα καταλήξει στα ίδια συμπεράσματα: Ο συντάκτης και η όποια ομάδα (αν υπάρχει) πίσω από αυτόν δεν ταυτίζονται με τους εκτελεστές και όποια ομάδα (αν υπάρχει) πίσω από αυτούς. Αυτό δεν μπορεί να στοιχειοθετεθεί όμως και για αυτό το λόγο δεν προχώρησα σε ανάλυση του ζητήματος στο blog μου agriazwa.blogspot.com.

Είναι προφανές όμως ότι όπως και οι εκτελεστές έτσι και ο συντάκτης ποντάρουν στη στρατηγική της έντασης, υπακούουν όχι σε επαναστατικές αλλά τρομοκρατικές λογικές (το θέμα διαχωρισμού επαναστατικότητας και τρομοκρατίας είναι πολύ πολύπλοκο και έχει προκληθεί μεγάλη σύγχυση γύρω από αυτό) και ότι θέλουν και αυτοί να δημιουργήσουν ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα που ευνοεί φυσικά το κυβερνητικό έργο το οποίο τα τελευταία 5 χρόνια δεν είναι άλλο παρά η ρευστοποίηση της Ελλάδας υπό συνθήκες φτωχοποίησης και παράλληλα η προστασία των Έλληνων Ολιγαρχών (βλέπε λαθρεμπόριο πετρελαίου, τράπεζες και κανάλια) αλλά και όσο αυτό είναι εφικτό και των κομματικών και πελατειακών μηχανισμών που έχουν τοποθετηθεί δεκαετίες τώρα κυρίως μέσα σε θύλακες του δημοσίου. Η αριστερά μιλάει για προβοκάτορες και πρακτοριλίκια. Δείχνει να αδυνατεί να καταλάβει όμως ότι αυτοί που δρουν ως πράκτορες στην Ελλάδα δεν ανήκουν μόνο στις οικογένειες των μυστικών υπηρεσιών όπου δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να εντάξει την ΕΥΠ καθώς εδώ και κάμποσα χρόνια η ΕΥΠ ή έστω μεγάλο κομμάτι της μόνο μυστική δεν είναι.

Υπάρχουν λοιπόν και οικονομικοί πράκτορες και πολιτικοί και τραπεζικοί πράκτορες και διπλοί και τριπλοί πράκτορες και πρώην πράκτορες με δική τους ατζέντα και δικούς τους πράκτορες και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Τραπεζίτες στην Ελλάδα λειτούργησαν ως πράκτορες. Ας θυμηθούμε πως ο Λαυρεντιάδης της Proton «έγινε» με λεφτά του group Carlyle η οποία είχε μέσα επενδυμένα συμφέροντα της προεδρικής οικογένειας Bush αλλά και της οικογένειας Ladden του δήθεν σαουδάραβα αρχιτρομοκράτη Bin Ladden. O Βγενόπουλος με τον ιδιαίτερο ρόλο του σε Ελλάδα και Κύπρο με τα υποτιθεμένα ή όχι κεφάλαια από το Κατάρ. Οι Βαρδινογιάννηδες που γίναν μέσω των εκδουλεύσεων τους στον αμερικανικό στόλο. Εντάξει, δεν τους λες πράκτορες ακριβώς, αλλά ενδιαμέσους. Κάποιοι θα τους χαρακτήριζαν ως «μεσίτες δύναμης» (power brokers) ή όπως τους λέει ο George Soros πράκτορες επιρροής. Δεν είναι τυχαία φυσικά η ύπαρξη του φίλου του Soros, Alex Rondos, ενός ανθρώπου που υπηρέτησε στην Παγκόσμια Τράπεζα, σε οργανώσεις τόσο της καθολικής όσο και της ορθόδοξης εκκλησίας και εσχάτως έγινε και αντιπρόσωπος της ΕΕ σε περιοχή της Αφρικής, όχι μόνο στο περιβάλλον αλλά και στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Ούτε τυχαίο ότι οι κολλητοί σύμβουλοι του Σαμαρά προέρχονται από την αριστερά: Ο Κρανιδιώτης ήταν ΠΑΣΟΚ, ο Λαζαρίδης Μαρξιστής. Ούτε η ενσωμάτωση στη ΝΔ πολιτευτών του ΛΑΟΣ με παρελθόν στην ΕΠΕΝ, στην Πολιτική Άνοιξη κοκ.

Ιδιαίτερα αξίζει να σημειωθεί η αναφορά της προκήρυξης στον ξεχασμένο Βαβύλη ο οποίος παρουσιάστηκε ως πράκτορας Ορθόδοξου Πατριαρχείου αλλά παράλληλα πουλούσε ισραηλινά υλικά στην ελληνική αστυνομία.

Ούτε τυχαία είναι η αυτοκτονία του Κώστα Τσαλικίδη της Vodaphone για το σκάνδαλο υποκλοπών εις βάρος της κυβέρνησης Καραμανλή, ούτε η απόπειρα αυτοκτονίας του Ζαχόπουλου σε μια υπόθεση με οσμή σεξουαλικού σκανδάλου στην οποία είχε εμπλακεί και ο Θέμος Αναστασιάδης. Ούτε τυχαία είναι η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια από τη Σέχτα σε ένα χτύπημα που ομοιάζει στη μαφιόζικη μέθοδο του με αυτό κατά των χρυσαυγιτών. Η δολοφονία του έγινε μετά από επιστολή του στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο στην οποία αναφερόταν και η σύγκρουση του με τον Θέμο. Δεν λέω ότι σχετίζονται. Αλλά δεν μπορώ να ορκιστώ και ότι με κάποιον άμεσα ή έμμεσο τρόπο δεν σχετίζονται. Ούτε τυχαίες είναι οι απόπειρες επαγγελματικής εξόντωσης του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη (και μάλλον και φυσικής) και του Βασίλη Χήτου, επίσης δημοσιογράφου και υποψήφιου τότε βουλευτή των ΑΝΕΛ (που παρολίγον να οδηγήσει και στην αυτοκτονία του) από το blog Fimotro, μάλλον του δημοσιογράφου Γιάννη Παπαγιάννη, ο οποίος πήρε προαγωγή το 2012 για να γίνει κεντρικός παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του Kontra.

Όλα αυτά συμβαίνουν ελλείψει οργανωμένου κράτους και πάνω σε μια νωθρή και οσφυιοκαμπτική κοινωνία. Ελλείψει οργανωμένου κράτους, τα παρακράτη λειτουργούν ελέω κράτους.

Το ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα παραμένει τόσο επίκαιρο όσο όταν το πρωτοείπε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. 

  

8.Σε σχετικό σας άρθρο, διατείνεστε ότι η πολιτική αυτή δολοφονία είχε ως στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης σχετικά με το τελεσίγραφο του ΟΗΕ προς την Κύπρο για έναρξη διαπραγματεύσεων με την τουρκοκυπριακή πλευρά.Μια υπόθεση που φαντάζει λογική είναι και λογικά αναγκαία;

Φυσικά και όχι. Μια λογική υπόθεση δεν είναι «αναγκαία». Αλλά είναι πολύ πιο πιθανή από ψευδείς υποθέσεις. Πρώτα απ’ όλα, στο εν λόγω άρθρο, πέρα από τον τίτλο του και τους λόγους επιλογής του τίτλου, δεν περιγράφεται κάποιος μηχανισμός σύνδεσης ανάμεσα στην εκτέλεση των νεαρών χρυσαυγιτών και τα όσα τραγικά διαδραματίζονται στην Κύπρο. Αυτό που περιγράφεται είναι η ένοχη σιωπή των μήντια και της κυβέρνησης του δήθεν υπερπατριώτη Σαμαρά που έριξε τον Μητσοτάκη δήθεν για την ονομασία των Σκοπίων και παρατά την Κύπρο στην μοίρα που της επιφύλαξε η Ελλάδα μέσω κοινών μεθοδεύσεων και προσώπων.

Για δεκαετίες, υπήρχε πολιτική σύνδεση Ελλάδας Κύπρου. Αυτή χρησιμοποιήθηκε για να βουλιάξει και η Κύπρος μαζί με την Ελλάδα. Και αφού έγινε αυτό και αποδυναμώθηκε πλήρως ο ελληνισμός και εκτοπίστηκε και η ρωσική επίδραση μέσω του κουρέματος των κυπριακών καταθέσεων, ο κάθε μεγάλος παίχτης μπορεί αβίαστα να παίξει το δικό του παιχνίδι. Το παιχνίδι στην Κύπρο το παίζουν τώρα οι ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία (το πολιτικό του κομμάτι), η Τουρκία και η Γαλλία και Ισραήλ (στα ενεργειακά).

Πρέπει να θυμόμαστε ότι για να συμβεί ένας πόλεμος ή μια πολιτική δολοφονία, μπορούν να υπάρχουν πολλές ικανές και αναγκαίες συνθήκες και μια πολύπαραγοντική συναίνεση συμφερόντων. Στο Ιράκ δεν ήταν μόνο πχ τα πετρέλαια ή μόνο τα συμφέροντα του Ισραήλ αλλά μια ευρύτερη συναίνεση πολλών συμφερόντων.

Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει όσον αφορά τα κίνητρα της εκτέλεσης των χρυσαυγιτών.  Όχι ένας στόχος αλλά η εξυπηρέτηση μιας ευρύτερης ατζέντας τα σημαντικότερα κομμάτια της οποίας είναι η επαναπροτεκτορατοποίηση Ελλάδας-Κύπρου. Δεν μπορούμε όμως να ισχυριστούμε με οποιαδήποτε βεβαιότητα κάτι τέτοιο. Αυτό που μπορούμε να ξέρουμε είναι τα αποτελέσματα της εκτέλεσης.

Η εκτέλεση σκέπασε με τον κουρνιαχτό της ακόμη πιο αποτελεσματικά την ένοχη σιωπή για το θέμα της Κύπρου και κέρδισε χρόνο για τους κυβερνώντες στην Ελλάδα. Αν κάποιος ήθελε ένα μηχανισμό συγκάλυψης, δεν θα μπορούσε να βρει ηχηρότερο.

Δε λέω ότι έγινε επί τούτου. Αλλά όπως τονίζω, στην κορυφή της ατζέντας των συμφερόντων όσον αφορά το γεωπολιτικό μας χώρο, είναι η επαναπροτεκτορατοποίηση της Ελλάδας και της Κύπρου. Και επειδή φαίνεται Ελλάδα και Κύπρος να έχουν ήδη μοιραστεί ανάμεσα σε διαφορετικούς παίχτες, έπρεπε να σπάσει η ιδέα του κοινού χώρου ανάμεσα σε Ελλάδα και Κύπρο. Θυμάστε τα περί ΑΟΖ; Θυμάστε πόσο την παίζαν την ΑΟΖ; Τι απέγινε η ΑΟΖ; Να τονίσω ότι η Ελληνοκυπριακή ΑΟΖ θα ήταν και ευρωπαϊκή ΑΟΖ και θα καθιστούσε την ΕΕ κυρίαρχη δύναμη στη Μεσόγειο και πολύ ισχυρότερο γεωπολιτικό παίχτη. Αλλά στη Γερμανία επιτρέπονται μόνο τόσα κέρδη από την κρίση. Μόνο οικονομικά και διοικητικά. Δεν της επιτρέπεται γεωπολιτική αναβάθμιση τέτοιας κλίμακας.

Ιδιαίτερα μετά την πολιτική της καμένης γης που επέβαλαν οι ΗΠΑ στην Μ.Ανατολή μέσω των χρήσιμων ηλιθίων τους των εξτρεμιστών ισλαμιστών και την αφόρητη οικονομική πίεση που και οι ίδιες δέχονται από το χρηματοπιστωτικό, οι ΗΠΑ οφείλουν να σχεδιάσουν καινούριο γεωπολιτικό χάρτη. Και η Κύπρος φαίνεται να είναι βασικό κομμάτι αυτού του σχεδιασμού, τον οποίο ενδέχεται να τον δούμε να διαμορφώνεται στο επόμενα 5 χρόνια- αν δεν έχει καταρρεύσει κυρίως εκ των έσω μέχρι τότε η Αμερικανική αυτοκρατορία.  

9.Θεωρείτε ότι ο Σύριζα προβάλλει ουσιαστική εναλλακτική στο μνημονιακό μονόδρομο της ΝΔ;

Last year. Το 2013 δεν είναι το ίδιο με το 2012. Ας το καταλάβουν αυτό επιτέλους οι Έλληνες. Υπάρχει ιστορικός χρόνος. Και στις τωρινές συνθήκες τρέχει απίστευτα γρήγορα. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική καταστροφή γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Αυτό άλλωστε ήταν το μέλημα των μνημονιακών κυβερνήσεων. Αγοράζοντας χρόνο, ξεπουλάν πιο εύκολα. Δεν χρειάζεται να ρίξεις και άλλα ξύλα στη φωτιά που καίει το δάσος. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να κοιτάζεις τη φωτιά και να μην επιτρέψεις σε κανένα να τη σβήσει. Αυτό είναι το σχέδιο Νέρωνα και εμείς η Ρώμη του. Δεν μπορεί ο Σύριζα να αντιστρέψει την κατάσταση. Κανείς δεν μπορεί πλέον. Αυτό που μπορεί να κάνει ο Σύριζα είναι να πιέσει για πολιτική λύση. Αν βρεθούν στην Ευρώπη συνομιλητές που καταλαβαίνουν το παιχνίδι που παίζεται και εις βάρος της ΕΕ. Και αυτό που μπορεί να κάνει ο Σύριζα είναι να απαλλάξει ή έστω να περιορίσει το ρόλο των Ελλήνων ολιγαρχών που κοστίζουν απίστευτα σε όλα τα επίπεδα, στο ηθικό, στο δίκαιο, στο οικονομικό, στο πνευματικό. Ναι αυτό μπορεί ίσως να το κάνει ο Σύριζα. Και κάτι τέτοιο θα ανακουφίσει τους πολίτες. Δεν πρόκειται όμως να τους επιστρέψει στο 2007. Πέθανε η Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Την σκοτώσαν. Πέθανε και η επίπλαστη ευμάρεια. Αν ο Σύριζα επιδιώξει μια νέα Πασοκρατία θα καταδικάσει και τη χώρα και τον εαυτό του και το κοινωνικό όραμα και μάλιστα ακαριαία. Ας το βάλουν αυτό στο μυαλό τους κάποιοι μπουμπούνες. Για να κλείσουμε με τα κομματικά που καμία αγάπη ποτέ δεν τους είχα καθώς οι κρίσεις μου γίνονται με κριτήριο το μέλλον της χώρας και τίποτε άλλο, εγώ προσωπικά ελπίζω σε μια συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ όπου θα μπουν κόκκινες γραμμές και σε κάποιες από τις εμμονές που έχουν απομείνει στο Σύριζα από το μαρξιστικό του παρελθόν.

Τον Ιούνιο του 2012 και για πρώτη φορά οι Έλληνες είχαν την ευκαιρία να πετάξουν στα σκουπίδια την δικομματική διαπλοκή και τη δημοκρατία τραβεστί και να γράψουν μια καινούρια σελίδα. Δεν το κάναν. Και η ιστορία τους έκρινε αδυσώπητα. 

10.Διανύουμε μια περίοδο όπου για πρώτη φορά από τη δημιουργία της, απειλείται με διάλυση η Ε.Ε. Παρά την προφανώς λαθεμένη οικονομική και νομισματική πολιτική της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλά και το ευρώ έχουν προαγάγει την πολιτισμική ένωση των ευρωπαϊκών λαών, φαινόμενο ακόμη πιο αισθητό στη δυτική και βόρεια Ευρώπη.Πρέπει η Ελλάδα να εγκαταλείψει την ιδέα της Ένωσης ή να επιμείνει, παρά το οικονομικοπολιτικό αδιέξοδο;

Εγώ αυτό που βλέπω είναι να φουντώνει ο αντιφεντεραλισμός με τις πολλές κατά τόπους εκφάνσεις του. Όλοι ονειρεύονται την Ευρώπη των ανοιχτών συνόρων, των συνεργασιών, των ιδεών, του πολιτισμού. Το ζήσαμε αυτό για λίγο και ήταν όμορφα.

Αλλά: η Ευρώπη δεν έχει γεωπολιτική ατζέντα. Άγεται και φέρεται πλέον από τους μεγάλους παίχτες. Η εισβολή του ΔΝΤ στα ευρωπαϊκά πράγματα ήταν όνειδος.

Όταν μάθαν ευρωπαίοι αξιωματούχοι ότι ο Παπανδρέου σκοπεύει να βάλει το ΔΝΤ στην Ευρώπη μιλήσαν για προδωσία. Και καλά κάναν. Η ΕΕ δεν είναι για πέταμα. Υπάρχουν θεσμοί, υπάρχει δίκαιο. Αλλά όλα, η κρίση τα ισοπέδωσε. Τώρα έχουμε ένα θεσμό στην Ευρώπη: Την τρόικα. Την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, το βρώμικο ΔΝΤ και την Άντζελα Μέρκελ.

Αυτό δεν είναι Ευρώπη. Πριν έρθει ο Ολαντρεού έπαιζε και η Γαλλία στο παιχνίδι.

Και πριν έρθει ο Παπανδρέου, υπήρχε ΕΕ. Με τα στραβά της, τα καλά της αλλά υπήρχε.

Η κρίση ήταν ο δούρειος ίππος για την επιβολή απολυταρχισμών μέσω αδιεξόδων. Αυτό ήταν όλο.

Υποχρεούμαι να διαλύσω την προπαγάνδα πως έξοδος από το Ευρώ ισοδυναμεί με αντιευρωπαϊσμό.

Η ΕΕ είναι χώρες, λαοί, πολιτισμοί, συσχετισμοί, αντιπροσώπευση. Το ευρώ είναι μια σιδηρά παρθένα. Πρέπει να ξαναφτιαχτεί λαμβάνοντας υπόψιν τις ευρωπαϊκές ιδιαιτερότητες που αποτελούν πλούτο και όχι πρόβλημα. Αν όχι, πρέπει να διαλυθεί ειδάλλως θα συνθλίψει τα κράτη μέλη της ΕΕ. Όπως έκανε και με την Ελλάδα.

Το δίλημμα μέσα στο Ευρώ ή έξω από την Ευρώπη δεν είναι παρά μια πολύ βρώμικη προπαγάνδα που εμφυτεύτηκε στα κεφάλια των πολιτών: Δεν αποφασίζει το Ευρώ για την Ευρώπη. Η Ευρώπη αποφασίζει για το Ευρώ: Ας συνέλθουμε επιτέλους από τις αρλούμπες που τα ιερατεία των αχρείων βγάζουν από τον κ…λο τους. Και μετά κάνουν και το σκατό τους παξιμάδι όπως δηλώνει και βουλευτής της ΝΔ Τσαμτζής για τους πενιχρούς μισθούς των 7.000 ευρώ (μαζί με τα βουλευτικά εξτραδάκια). Και μας δίνουν να τα φάμε.

Οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να βρωντοφωνάξουν: Όχι άλλα σκατά: Και αυτό μπορούν να το κάνουν είτε μέσω μιας πανευρωπαϊκής «Γαλλικής επανάστασης» είτε πολύ πιο απλά και ανώδυνα, εκλέγοντας αντιπροσωπευτικές ηγεσίες αντί των εκπροσώπων των ολιγαρχιών όπως συχνά κάνουν μέχρι τώρα. 

11.Σύνταγμα,Αμαλιάδα,Κερασέα Θεσσαλονίκης. Τελικά, η πολιτική δολοφονεί έμμεσα τους υπηκόους της;Είναι οι αυτοκτονίες των απελπισμένων πολιτικές δολοφονίες;

Μόνο με τις αυτοκτονίες μετράμε τις ανθρωποθυσίες που επιβάλει αυτή η πολιτική;

Πείτε μου, πόσοι γίναν πρεζόνια αυτά τα χρόνια; Πόσα από αυτά τα πρεζόνια πέθαναν από χρήση κοινής σύριγγας και από κακουχίες; Πόσοι άστεγοι πέθαναν από το κρύο; Πόσοι γέροι χωρίς θέρμανση πέθαιναν από επιπλοκές υγείας από το κρύο;

Πόσοι πέθαιναν επειδή δεν ήρθε έγκαιρα το ασθενοφόρο;

Πόσοι σε επεμβάσεις ή περιμένοντας στην ουρά για αυτές;

Πόσοι από έλλειψη ιατρικών υλικών ή ιατρών ή νοσοκόμων;

Πόσα παιδιά δεν είχαν λεφτά να κάνουν σωτήριες επεμβάσεις στο εξωτερικό όταν αυτό δεν ήταν δυνατό να συμβεί στην Ελλάδα;

Πόσοι πέθαναν από έλλειψη υγιεινής στα νοσοκομεία γιατί απλά δεν φτάνει το προσωπικό και για καθαριότητα;

Τι να λέμε τώρα. Το 2011 είχαμε ρεκόρ θανάτων έναντι των γεννήσεων στην Ελλάδα. Από το 1942 είχαμε να δούμε τέτοια νούμερα. Τα αμετανόητα @ρχιδια που λεν έλα μωρέ γενοκτονίες και βλακείες τώρα τα λένε γιατί δεν έχουν καμία ιδέα πως είναι να είσαι Έλληνας κάτω από τα όρια της φτώχιας το 2010, το 2011, το 2012, το 2014, το 2015, το 2016, μέχρι το 2024 και βάλε.

12.Μπορεί τελικά να λειτουργήσει η δυτική αστική δημοκρατία; Αν όχι, έχουμε εναλλακτική;

Σε λαούς με αντίληψη και αντίληψη κοινού καλού ναι. Μπορεί. Και κατά καιρούς και κατά τόπους λειτουργεί. Στην Ισλανδία δεν κάναν καμιά ματοβαμένη επανάσταση. Ξεφορτωθήκαν τη φύρα του χρηματοπιστωτικού που τους είχε δώσει και αυτούς την πλάνα υπόσχεση της ευμάρειας χωρίς μόχθο και ζούνε από τα ψάρια. Υπεραπλουστευτικά το λέμε. Στις Σκανδιναβικές χώρες δεν απαγόρευσαν τον πλούτο. Δεν απαγόρευσαν την ιδιοτέλεια. Της βάλαν όρια όμως. Και το μεγαλύτερο κομμάτι του (ας μου επιτραπεί η έκφραση) πλεονάζοντος πλούτου είτε γυρνάει στην κοινωνική βάση είτε αποθησαυρίζεται σε κρατικά funds με αγαστή διαχείριση. Funds πετρελαίου, funds ξυλείας.

Για αυτό και κανείς σχεδόν ποτέ δεν αναφέρεται στο σκανδιναβικό μοντέλο. Χαλάει τη σούπα σε όλους.

Όταν θα το αλώσουν όμως οι πράκτορες των ιδιωτικών συμφερόντων και οι μαριονέτες τους οι πολιτικοί, θα εμφανιστούν οι Μανδραβέληδες όλων των χωρών και θα λένε, να που μας τα λέγατε παχιά με το σκανδιναβικό μοντέλο. Βούλιαξε και αυτό. Η μόνη λύση είναι ο ολοκληρωτισμός.

Ας είμαστε σοβαροί. Στη χώρα, πριν από τη χώρα μας και σε άλλες χώρες, έρχονται με τελεσίγραφα και λένε: ολοκληρωτισμός ή εξαφάνιση με πολύ πιο πολεμικό αλλά και λιγότερο σαφή τρόπο από όταν το πε ο Μουσολίνι.

Και οι πολιτικοί, οι εκπρόσωποι των ολιγαρχιών λένε, ναι μα φυσικά, περάστε, κάψτε, γαμήστε, πάρτε ότι θέλετε εκτός από την περιουσία του τάδε και του δείνα γιατί όπως και να το κανουμε, αυτοί κάνουν τα κουμάντα σε αυτή τη χώρα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που επί τουρκοκρατίας λέγανε μα δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Και που θα βρείτε στήριξη σε ένα αυτοκρατορικό σύμπαν;

Και τώρα τα ίδια λένε. Και όσες περισσότερες χώρες τα πιστεύουνε, τόσο ποιο ακατάλυτο είναι το επιχείρημα και μεγαλύτερη η σιωπηλή βία και η μεταμφιεσμένη καταστροφή.

Αλλά η ιστορία δεν έχει αδιέξοδα. Όπου τα βρίσκει, τα γκρεμίζει και στο διάβα της εξαφανίζει τους πολιτισμούς που ενστερνίστηκαν τα αδιέξοδα. 

Επιλογή μας είναι το αν θα γράψουμε ιστορία ή το αν θα αφήσουμε την ιστορία να μας γράψει στα παλιά της υποδήματα. Ήδη, έχουμε καθυστερήσει φριχτά. 

Λοιπόν. Να το πω χύμα: Ποιο εύκολο είναι να σώσουμε την Ευρώπη παρά να σώσουμε τους εαυτούς μας. Και εννοώ την Ευρώπη των Λαών και των θεσμών γιατί μέχρι τώρα σώζουμε τον κόσμο των λίγων. Ας μην φαινόμαστε τόσο λίγοι λοιπόν.  

13.Στον «Κρίσιμο Ηλίθιο» γράφετε: « Μας άδειασαν από όνειρα που προστάτευαν το σύμπαν από τη μανία της σάρκας». Υπάρχει ελπίδα;

Όχι. Δεν υπάρχει. Για αυτό και οφείλουμε να τη δημιουργήσουμε.